Welkom op Wel Held Niet Hetero

Homofoob taalgebruik, nog lang geen legende...

Homofoob taalgebruik, nog lang geen legende...

Word je bestookt met homofobe uitspraken? Kruip dan niet langer achter je schild... Wees een held! Neem je mooiste ganzenveer en schrijf een edelmoedige saga: eentje boordevol lef, kracht en positivisme. Laat je verhaal hier achter op de website, of tweet je verhaal met de hashtag #welheldniethetero. Weet dat je niet alleen ten strijde trekt!

sprankeltje
Je hebt je oordeel wel klaar

We hadden relatiedag op school. De week ervoor mochten we vragen die we hadden in een doos verzamelen zodat we die konden bespreken tijdens de relatiedag. Er zaten veel vragen in over holebi's, dus hadden de leerkrachten besloten dat we dat onderwerp maar eens uitgebreid moesten bespreken. Uiteindelijk haaden we een Akkoord/Niet akkoord spel. Eén van de stellingen was 'Je het aan je ouders en andere kennissen vertellen als je holebi bent'. Ik was de enige, verrassend genoeg, die bij 'Niet akkoord' ging staan. Ik zei dat ik er evengoed respect voor zou hebben als iemand ervoor kiest om niets te zeggen. Meteen had een ander meisje een antwoord klaar: 'Pfff, niemand hier kan weten hoe dat is, vreemd dat jij daar zo je oordeel over klaarhebt!' Na even twijfelen antwoordde ik: 'Volgens mij ben ik juist degene hier die wél weet hoe het voelt, dus ik zou maar zwijgen over je oordelen, want jij hebt duidelijk wel een oordeel klaar als je bij akkoord gaat staan. Het is mij wel duidelijk dat je niet weet waar je het over hebt.' En toen... Stilte... Iedereen stond daar maar te kijken. Na een tijdje zei er iemand heel serieus: 'Nou, je ziet er nochtans niet uit als een lesbische' Oke, dat was  zo'n goed moment! Als iedereen even de slappe lach heeft om dan de rest van de dag te genieten van de relatiedag.

Nyckalharpa
Ballen

Een homofobe klasgenoot zei ooit: "Alle lesbische mensen zijn gewoon halve venten zonder ballen". Waarop ik antwoordde dat hij mijn verloren ballen mocht hebben, omdat hij er precies wat kon gebruiken.

Nicole
In de kleedkamer

Tijdens mijn laatste jaar middelbaar was ik out bij mijn klasgenoten. Ik kreeg bijna enkel positieve reacties, behalve van één meisje. Haar commentaren waren meestal 'grappig' bedoeld en nooit echt negatief, maar je voelde wel dat er toch wat achter zat. Vooral in de kleedkamer voor en na de turnles moest ik dergelijke opmerkingen aanhoren. Ik was geblesseerd en zat dus steeds niks te doen terwij de rest zich omkleedde. "Ogen dicht houden he!" "Dit is zeker het hoogtepunt van jouw week" en andere 'mopjes' kreeg ik elke week te horen. Op een gegeven moment was ik het beu. Na weer een opmerking, antwoordde ik heel droog "Je moet geen schrik hebben dat ik naar jou zit te staren. Ik heb smaak." Zij stond met de mond vol tanden, applaus van de rest van mijn klasgenoten, en nooit meer een scheve opmerking gehad in de kleedkamer. 

Thomas Willems
Leerkrachten, of Leerhelden?!

Woensdagmiddag, ik sta aan de bushalte, opeens, helemaal uit het niets, komt er iemand (Ik zal hem de pester noemen) op me afgelopen. Ik vraag waarom, maar krijg geen antwoord. Dan vraagt hij: 'Zijt gij gay?' Ik antwoord niet. 'Zijt gij gay?' roept hij, ditmaal veel luider en dichter in mijn gezicht. Ik antwoord nog steeds niet, aangezien de toon waarop hij sprak me het idee gaf dat hij me niet ging feliciteren met uit de kast te komen...

Hij schreeuwt nog enkele keren tegen me, totdat ik antwoord: 'Ja, problemen mee?’ Meteen begint hij dingen tegen me te schreeuwen. Ik verstond het amper, is het een vreemde taal? Of misschien gewoon onverstaanbaar? Het enige dat ik verstaan kan is: 'Rot op!' en 'Ga weg!'

Hij vertrok, maar ondertussen voel ik me niet meer op mijn gemak. En op mijn weg naar huis bleef ik piekeren over wat er net is gebeurd.

De volgende dag, aangekomen op school, ging ik naar mijn klastitularis om uit te leggen wat er de vorige dag is gebeurd. Na wat overleg hadden we besloten om hiermee naar de directeur te gaan.

Zodra ik alles tegen de directeur had gezegd, ging hij de pester bij zich roepen.

Ondertussen was het middag geweest, mijn klastitularis riep me even apart en zei dat de pester was aangesproken. Tijdens de laatste pauze, kreeg ik te horen van enkele medeleerlingen wat de pester nog heeft gezegd, namelijk dat ik in school wel naar de directeur kan stappen, maar dat de directeur mij niet kan beschermen na school. Ik kreeg weer een enorme schrik en ging dan ook meteen naar de directeur. Ik bracht hem op de hoogte en het laatste uur werd de pester voor een 2e maal aangesproken.

Toen school gedaan was, ging ik, samen met mijn nichten en vriendinnen, de school uit en ik bleef de hele tijd in de groep staan.

De volgende dag en alle anderen die volgden heb ik niets meer van de pester gehoord, als ik hem nu tegenkom, kijkt hij me nog steeds vies aan, maar ik kijk dan gewoon weg en doe verder met wat ik bezig ben.

Hoe streng of stipt leerkrachten ook zijn, staan ze wel altijd voor je klaar! Dus in dit verhaal, zijn leerkrachten de helden en heldinnen!

 

Wall
In de rij

Op mijn middelbare school moesten we altijd in de rij aanschuiven voor we de eetzaal binnen mochten. Ikzelf zat toen in het derde jaar. Mijn broer van 17 stond die bewuste middag dicht in mijn buurt aan te schuiven toen hij plots "Hé, homo" riep naar een jongen die een jaar jonger was dan hem. Aan de blik in zijn ogen zag ik hoe zeer hij gekwetst was. Mijn broer had de woorden nog maar uitgesproken of ik gaf hem al onder zijn voeten. "Laat hem eens gerust, hij doet toch helemaal niets verkeerd?" Hij zweeg direct.

Ik heb hem nooit meer zo'n opmerkingen horen maken, ook niet toen ik vier jaar later zélf uit de kast kwam. Ooit maakte hij er een einde aan dat ik gepest werd, toen maakte ik er een einde aan dat hij dat zelf met anderen deed.

S28
Mindfucken!

Toen mijn toenmalige vriendin, de rest van de klas en ik aan het wachten waren voor de start van het volgend lesuur op school, zaten we ons te vervelen. Opeens zei een klasgenoot dat hij van iemand iets 'horen vallen had' over mijn toenmalige vriendin en ik. Hij kon dit maar moeilijk geloven en zei met volle overtuiging: "Ik heb daarstraks iets horen vallen van iemand, (wiens naam ik nog steeds niet weet) hij of zij zei dat jullie nu samenzijn (als een schattig lesbisch koppeltje). Wel, ik geloof jullie NIET! Jullie zijn mij hier gewoon, doodleuk aan het 'mindfucken'!" Mijn toenmalige vriendin en ik schrokken zich rot, werden zo rood als een tomaat, schaamden ons kapot en voelden ons BETRAPT dat één van onze  klasgenoten, die eigenlijk 'de grote gazet van 't school' was want hij hing alles nogal graag aan de grote klok. Van het woord 'mindfucken' had ik nog nooit eerder gehoord.

Zo zie je maar weer eens dat je elke dag wel iets nieuws bijleert. Deze keer was het een woord. Haha!

Castielle
Een dagje Antwerpen

Iedereen kent het gevoel wel. Vers uit de kast, eerste liefje...
Ik was er redelijk laat bij, maar ik heb geen problemen gehad bij mijn outing.

In het openbaar rondlopen zoals elk verliefd koppel dat elkaar maar eens in de twee weken ziet, dat was blijkbaar voor een paar mensen een stap te ver.
Een lesbisch koppel is enkel mooi als beiden uit een porno lijken te komen, zo blijkt.

De blikken, de aanvragen voor triootjes, mensen die mijn toenmalig lief probeerden te 'verlossen van zo'n een dikke stereotype lesbische' -ja echt-, zelf iemand die ons toeschreeuwde dat het niet goed is voor twee meisjes om elkaar zo graag te zien en te kussen, dat het niet juist is.

Ik haal mijn schouders op en doe toch verder, of mensen het daarmee eens zijn of niet.

Fast forward naar vandaag. Ik ben namelijk aseksueel, maar panromantisch.
"Wacht maar tot je de goede man tegenkomt, die zal je eens goed pakken en dan ben je niet meer te stoppen!"
Laten we even het feit negeren dat ik zo ver als mogelijk bij seks vandaan wil blijven.

Weer. Schouders ophalen en hopen dat men ooit doorheeft dat wij echt niks verkeerd doen, hier niet voor kiezen, niet ziek zijn, geen uitzonderingen zijn.
Tot dan, olifantenhuid kweken en met de vrienden zo gay zijn als maar kan.

Akela
Jonkvrouwen die op jonkvrouwen vallen zijn vies?

Scoutskamp, dat is voor mij de mooiste tijd van het jaar. Daarom besloot ik een jaar geleden dat dat het beste moment zou zijn om tegen mijn leidingsploeg te vertellen dat ik niet op ridders maar op hun jonkvrouwen viel ;-). Ik kreeg alleen maar leuke reacties, wat een opluchting!

Een dag later verliep het net iets anders. Tijdens een wandeling hoorde één van mijn leden de naam van mijn liefje vallen en had hij door dat dat geen jongensnaam was. Hij kwam langs mij wandelen en vroeg met een verbaasd gezicht: "Ben jij een lesbi?" Een ander kind antwoordde: "Maarnee, Akela is leuk en mijn papa zegt dat lesbi's vies zijn!" Ik schrok enorm van deze opmerking. Ik had nooit verwacht met zo'n opmerkingen geconfronteerd te worden, zeker niet van het lid in kwestie dat ik al jaren kende. "Vind jij mij vies dan?", vroeg ik impulsief. Achteraf gezien misschien niet de beste reactie, maar het had wel het gewenste effect. Hij schrok even en dacht na over zijn woorden. "Euh, nee", zei hij. De kinderen in onze buurt volgden het gesprek aandachtig en begonnen hun mening te geven. Gelukkig waren deze positiever: "Mijn buurmeisje heeft twee mama's en die zijn niet vies hoor!" enzovoort. We hebben het gesprek uiteindelijk afgerond met een duidelijke conclusie: Zo'n opmerkingen zijn niet oké. Niet op de scouts, nergens niet.

Een paar dagen na het kamp kreeg ik telefoon van de moeder van die jongen. Ik was bang dat ze zou zeggen dat ze haar kind van de scouts zou halen omdat ik zijn leidster was. Het tegenovergestelde gebeurde: ze excuseerde zich uitgebreid voor de opmerking van haar zoon. Hij had dit blijkbaar eens opgevangen door een 'grapje' van zijn vader.

Ik was niet blij dat alle ouders ineens op de hoogte waren, zo'n dingen verspreidden zich nu eenmaal als een lopend vuurtje, maar ik was wel heel trots dat ik op zijn minst één persoon had doen inzien dat 'grapjes' snel een eigen leven gaan leiden en doorgegeven worden aan onze volgende generatie.

Oscar
Joaquim

Dit verhaal speelt zich eveneens af een festivalwei, maar dit keer op die van Pukkelpop 2014. We staan met een paar vrienden gezellig te dansen en te genieten van de muziek, waarop één van de omstaanders lachend roept: hé, homo's! Kennelijk vond hij dit zelf zeer grappig. Allen draaien we ons in zijn richting en maken hem duidelijk dat we weldegelijk een andere seksuele voorkeur hebben. Geschrokken antwoordt hij: echt? Wij hebben dit bevestigd, samen met het feit dat de zanger van de band waar we stonden naar te kijken ook homoseksueel is. Zijn mond viel open van verbazing en we waren er allen zeker van dat hij nooit meer op dezelfde manier naar deze band zal geluisterd hebben!

Yannick
Jonkvrouwen en Jonkheren

Je bent pas een held als de jongens tips komen vragen hoe ze de meisjes moeten verleiden. Want als je one-of-the-girls bent heb je aan vrouwelijk schoon niet te kort. Op de speelplaats keken jongens altijd met grote ogen hoe ik die meisjes 'rond m’n vinger draaide'. Ze waren altijd jaloers. Ze moesten eens weten…

Gertjan
Out je: kom weg van achter dat toetsenbord, lafaard.

Hoe spannend kan een festival zijn! Het was een vraag waar ik twee jaar geleden mee te maken kreeg. Rock Werchter 2013 zou voor mij persoonlijk de editie zijn die ik niet snel zal vergeten, en dan heb ik het even niet over de muziek. Ik was zelf nog niet uit de kast gekomen en eerlijk gezegd: de vraag of ik toen homo was of niet was in mijn leven op dat moment nog niet aan de orde gekomen. Het was iets waar ik toen nog niet mee in zat. 

Het was zaterdagochtend toen ik op de camping wakker werd en zag dat ik een wel heel vreemde sms had gekregen. Zo een sms vol met spelfouten en eigenlijk geen logische samenhang, maar de boodschap was duidelijk. Het was wel zo dat ik al aan het twijfelen was over mijn geaardheid en over wie ik juist was en ik herinner me nog dat ik toen als de dood was voor negatieve reacties en eigenlijk echt schrik had. Het kwam er op neer dat ik gevolgd werd, en wel door iemand die mijn nr. had. De sms'en kwamen van een nummer dat ik niet kende en ook niemand van mijn vrienden herkende het nummer. Doorheen de dag werden de sms'en groffer en passeerden de woorden als "faggot" en bedreigingen aan mijn adres. Ik werd zoveel keer homo genoemd, dat het afgezaagd begon te worden.

Nu, ik ben iemand die mij niet laat doen en ik heb wel wat overtuigingskracht, dus wij gingen het hier niet zomaar bij laten. Wanneer iemand een spel begint te spelen, dan speel ik mee, met mijn regels. We zijn naar vreemden gegaan en hebben hen de situatie helemaal uitgelegd, toen hebben we gevraagd of we met hun gsm konden bellen naar deze nr, en we mochten! We, of ik, stonden er effectief niet alleen voor. We kregen onze sms'er aan de lijn en hebben hem zoveel wijs gemaakt dat het op den duur ongeloofwaardig begon te worden, hij had de ene prijs na de andere gewonnen. De vreemden die we hadden aangesproken speelden het spel mee. We hebben afgesloten door met heel de groep "een beetje gay is ok" door de telefoon te roepen en hebben dan afgelegd.

Ik heb nooit meer een sms gekregen van die nummer. Ik weet zelfs niet wie er mij toen heeft gestuurd. Toen ik thuis was heb ik met de vaste lijn proberen te bellen maar kwam ik meteen op het antwoord apparaat uit.

Dus ik kon maar één ding vragen: out je, kom weg van achter dat toetsenbord.

... via... sms.

Bart
Gay-o-saurus

Die keer dat mijn neefje met zijn vriendjes aan het spelen was. Op 7-jarige leeftijd is het universum van het spel nog o zo groot. Toch siert ook eenvoud op die leeftijd. Het meest geweldige spel is dan ook simpelweg iets roepen naar iemand om nadien te spurten alsof de grootste dinosaurus uit Jurassic World je op de hielen zit. Uiteraard is ‘homo’ roepen dan een logische zet. Het werd echter de ‘gay-osaurus’, namelijk mezelf, die hem achterna zat in plaats van zijn vriendjes. Met als resultaat een oerouderwetse kietelbui met de bijhorende vraag ‘wel, heb jij iets tegen homo’s?’. Met een kleine lachbui, een duidelijk statement gemaakt. Jong geleerd, oud gedaan.